Zamek w Giżycku, zozstał wzniesiony przez zakon krzyżacki ok. 1341. Zamek położony jest nad kanałem łączącym jeziora Niegocin i Kisajno. Dawniej była to siedziba prokuratora zakonnego. Zamek składał się z domu mieszkalnego i prostokątnego dziedzińca otoczonego murem, za którym znajdowała się fosa. W 1365 Litwini pod wodzą Kiejstuta zdobyli i spalili zamek, po czym Krzyżacy odbudowali warownię.

W połowie XVI w zamek przebudowano, nadając mu charakter renesansowej siedziby. Po sekularyzacji zakonu miał w nim siedzibę starosta książęcy. Po rozbiórce dokonanej w XIX w. do naszych czasów zachowało się jedynie jedno skrzydło mieszkalne.

W południowej części rozległej wsi, w miejscu istniejącego potężnego zamku lub gdzieś w jego pobliżu, funkcjonował we wczesnym średniowieczu drewniano-ziemny gród staropruskiego plemienia Bartów. Po skutecznym najeździe krzyżackim ok. 1240 lub nieco później gród ten został przebudowany w tymczasową strażnicę – której pierwszym znanym nam dowódcą był Henryk von Alfet – a następnie zniszczony podczas drugiego powstania pruskiego (1260-1274). Odbudowano go wprawdzie, ale już ok. 1310 wybuchł kolejny bunt okolicznej ludności, dramatycznie uwieńczony spaleniem lokalnego wójta Hermana von Harttangena i wyrżnięciem wszystkich braci zakonnych wraz z ich służbą. To przerażające wydarzenie przesądziło o budowie nowej, solidnej warowni, pełniącej w przyszłości funkcję siedziby komornictwa z podbitej Barcji i podlegającej administracyjnie pod komturstwo w Brandenburgu (pol. Pokarmin). Nie był to jednak jeszcze interesujący nas zamek, a jedynie drewniana fortalicja, silniejsza od poprzedniczki, bo wyposażona w murowane konstrukcje obronne, mająca stanowić poważny argument w polityce ucisku wobec podbitej ludności, a także wraz z okolicznymi grodami zapewniać bezpieczeństwo wschodniej granicy rosnącego w siłę Państwa Krzyżackiego.

Opierając się na zapisach kronikarza Wiganda z Marburga można określić przybliżony czas przystąpienia do budowy zamku murowanego, który decyzją wielkiego mistrza Winrycha von Kniprode miał zastąpić istniejącą strażnicę, stając się jednocześnie siedzibą komtura i jego centrum administracyjnym. Pierwsze prace rozpoczęły się prawdopodobnie jeszcze przed 1380, ich całość zaś zamknęła się w trzech etapach, ciągnących się w czasie aż do lat 20-ych XV wieku. Etap pierwszy trwał mniej więcej do 1390r. i dotyczył wzniesienia murów obwodowych oraz budowy skrzydła wschodniego do wysokości pierwszego piętra. W fazie drugiej datowanej na lata 1390-1400 postawiono trzypiętrowe skrzydło północne, podwyższono także mury obronne i budynek wschodni poprzez dodanie mu kondygnacji o charakterze magazynowo-obronnym, ponadto wylano fundamenty pod kolejne, zachodnie skrzydło zamku. Okres trzeci obejmował budowę skrzydła zachodniego (nie zrealizowaną do końca) oraz dwóch narożnych baszt: okrągłej i czworobocznej, przy czym ta druga nigdy nie została ukończona. W planach przewidziano wprawdzie postawienie też czwartego skrzydła, które nadałoby warowni pełną formę zamku konwentualnego, jednak ze względu na klęskę krzyżaków w wojnie z Polską ostatecznie nie doszło do ustanowienia w Barcianach komturii i pierwotnych założeń budowlanych nie udało się tutaj w pełni zrealizować.

Zamek pozostał siedzibą prokuratora i podlegając pod komturię w Rynie uzyskał duże znaczenie militarne jako ważny punkt wypadowy na sąsiednią Litwę. W 1455 roku, na początku wojny trzynastoletniej został spalony, później kilkakrotnie zdobywały go różne oddziały, a nawet chłopi, którzy w 1458 zbrojnie zajęli pozbawioną obrońców warownię. Po sekularyzacji Zakonu Krzyżackiego Barciany stały się centrum dóbr ziemskich zarządzanych przez książęcych starostów, zaś zamek ich siedzibą. W kolejnych latach pełniąc już właściwie tylko rolę gospodarczą zespół ten kilkakrotnie poddany został przebudowie zacierającej po części jego cechy militarne na korzyść funkcjonalności: w ten sposób w miejscu zburzonego skrzydła przy murze zachodnim mistrz królewski Blasius Berwart z Królewca u schyłku XVI stulecia wzniósł spichlerz, a dwa wieki później do muru południowego dostawiono niewielki budynek gospodarczy. Od 1842 aż do końca II wojny światowej obiekt pozostawał w rękach prywatnych, wtedy też w 1915 częściowo spłonął, jednak szybko został odbudowany. W tym okresie właściciele przekształcili wysychające już zamkowe stawy w ogród, zbudowali też na dawnym przedzamczu gospodarcze segmenty folwarczne. Po II wojnie rozmieszczono tutaj magazyny i biura miejscowego PGR, który funkcjonował tak długo, jak żyła komuna. Potem zamek przejęła Agencja Rynku Rolnego, trochę w nim pomieszkała i wreszcie w roku 2001 sprzedała prywatnemu inwestorowi.

Warowny zamek ulokowany został na południe od osady, na niewielkim wzniesieniu otoczonym bagnami rzeczki Liwny, później przekształconymi w stawy. Zbudowano go na planie zbliżonym do kwadratu o zewnętrznych wymiarach boków ok. 58x55m. Brama wjazdowa na dziedziniec znajdowała się w osi centralnej podpiwniczonego, jednotraktowego skrzydła wschodniego, założonego na rzucie prostokąta o rozmiarach 58x14m. W skrzydle tym na pierwszym piętrze mieściły się reprezentacyjne pomieszczenia: w części północnej czteroprzęsłowa kaplica, z jednej strony zamknięta pięciobocznie i przekryta sklepieniami gwiaździstymi, zaś w części południowej – kapitularz przekształcony następnie na refektarz. Na parterze usytuowano izdebki gospodarcze, piekarnię, kuchnię oraz izbę odźwiernego, a całość krył wysoki, dwuspadowy dach, zamknięty dwoma schodkowymi, siedmioosiowymi szczytami. Parter skrzydła północnego również zajmowały pomieszczenia gospodarcze, na pierwszej kondygnacji urządzono lokale mieszkalne dla braci zakonnych, w tym osobno dla prokuratora, natomiast najwyższe piętro pełniło funkcje magazynowo-obronne. Dziedziniec wewnętrzny najprawdopodobniej otaczały z dwóch stron drewniane krużganki, łączące się z gankami straży na murach kurtynowych.

Skrzydło wschodnie zamku z obu stron flankowały baszty ustawione na przekątnych jego czworoboku. Wzniesiona na planie cylindrycznym o średnicy około 10 metrów baszta północna była całkowicie wysunięta poza linię murów i połączona z nimi w poziomie przyziemia oraz na drugiej kondygnacji krótką szyją z korytarzami. W jej piwnicach mieściła się najprawdopodobniej sala tortur wraz z więzieniem, na które składało się kilka małych cel oświetlonych okienkami od strony fosy, i kilka cel bez okien. W poziomie pierwszego piętra obłudnie urządzono zakrystię, połączoną korytarzykiem z zamkową kaplicą, natomiast na drugiej kondygnacji baszta miała cztery otwory strzelnicze przystosowane do ręcznej broni palnej, umożliwiające ostrzał z flanki wzdłuż muru wschodniego i północnego. Druga baszta, południowa, wybudowana na planie czworoboku, wsparta była ceglaną skarpą narożną, co może nasuwać przypuszczenia, że podczas prac budowlanych nastąpiły jakieś zmiany w jej planach. Ten element fortyfikacji nigdy nie został ukończony.

Do czasów współczesnych ze średniowiecznego zamku w niezłym stanie zachował się czworobok ceglanych murów obwodowych, gotyckie skrzydło wschodnie z bramą wjazdową, główne mury skrzydła północnego oraz cylindryczna narożna baszta. Pozostałe budynki należące do zabytkowego zespołu pochodzą z okresu późniejszego. Latem 2007r. należący do prywatnego kapitału obiekt znajdował się w remoncie, prezentując stan surowy z nowym dachem, ale wciąż zdewastowanym wnętrzem, pustymi oczodołami zamiast okien i paskudnym dziedzińcem szczelnie zasłoniętym przez potężną bramę. Zamek należy do firmy P&P Properties Llc., która planuje tutaj otwarcie eleganckiego hotelu; obecnie nie wolno go zwiedzać, można za to swobodnie obejść sobie dookoła, co wszystkim szczerze polecam, bo całość jest ciekawa i pomimo towarzyszącego budowie bałaganu robi przyjemne wrażenie.

Barciany to dość duża wieś położona 18 km na północ od Kętrzyna i zaledwie 8 km na południe od granicy z obwodem Kaliningradzkim. Kursują tutaj autobusy z kierunku Olsztyna i Węgorzewa, najbliższa stacja kolejowa znajduje się w Kętrzynie i Korszach (ok. 20 km). Drogi w okolicy mają niezłą nawierzchnię i niewielkie natężenie ruchu, dlatego poddaję pod rozwagę możliwość zorganizowania sobie wycieczki rowerowej – w ten sposób w ciągu jednego dnia można zobaczyć kilka zamków i przy okazji odrobinę schudnąć. Budynek stoi w południowej części miejscowości, w sąsiedztwie drogi wylotowej na Kętrzyn – jadąc w tym kierunku ul. Mazurską przed ostatnim przystankiem autobusowym trzeba skręcić w prawo w ul. Wiosenną i przejechać jeszcze 200 metrów. Obok zameczku boisko piłkarskie, w oddali widoczny ładny kościółek z XVIw. Miejsc parkingowych pod dostatkiem. (2007)

Śluza na Sapinie we wsi Przerwanki zbudowana została w 1910r. Długość jej to 25m a szerokość to prawie 4m. Różnica poziomów wody wynosi około 1m. Śluza wybudowana została dla regulacji poziomów wody w czasie budowy wiielkiego Kanału Mazurskiego. Miał on połączyć Wielkie Jeziora Mazurskie z rzeką Łyną, Pregołą a w konsekwencji z.Bałtykiem. Bardzo rzadko ktoś się tutaj śluzuje ponieważ na Sapinie nie wolno korzystać z silnika motorowego, a.dotarcie na.jezioro Gołdapiwo ze szlaku Wielkich Jezior zajmuje prawie cały dzień, szczególnie większym jachtem.

Nurkowanie  to przede wszystkim przygoda, którą każdy może przeżyć – oglądanie świata podwodnego z poziomu ryb dostarcza wrażeń.

W czasie nurkowania stajemy się częścią niezwykłego świata, rządzącego się innymi prawami niż ten „nasz” – możemy unosić się w stanie nieważkości niczym ptak, opadać nie obawiając się upadku albo stanąć na głowie i spojrzeć na wszystko do góry nogami. No i ten bliski kontakt ze stworzeniami wodnymi!

Na początek można zdecydować się na nurkowanie próbne pod opieką instruktora, który po przeszkoleniu „na sucho” zabierze żądnych przygód i ciekawych świata podwodnego na próbnego nurka w warunkach kontrolowanych.

Jezioro Kisajno to najdalej na południe wysunięta część akwenu Mamer. Ma ponad 8,5 km długości, a jego szerokość dochodzi miejscami do 3 km. Nie wygląda jednak na wielkie, bo w południowej części akwenu perspektywę zamyka grupa czternastu wysp 0 różnej wielkości. Żeglarze zazwyczaj mijają je po wschodniej stronie. Płynąc od Giżycka, mija się Duży Ostrów, Górny Ostrów, Wielką Kiermuzę i Dębową Górkę. Mieczysław Orłowicz w swoim „Przewodniku po Mazurach Pruskich i Warmii” z 1922 r. pisze, że Wielka Kiermuza była zamieszkana, wspomina też o świątyni Galindów, która ponoć istniała na Dużym Ostrowie, i śladach prehistorycznych umocnień na Małym Ostrowie. Od ponad pięćdziesięciu lat na wyspach panują ptaki. Czaple, wyglądające w locie niczym pozbawione szyi, jak małe bombowce sylwetki kormoranów i majestatycznie żeglujące po niebie łabędzie dostrzeże i rozróżni nawet laik. Mnóstwo innych gatunków ptactwa wodnego ukrywa się w trzcinach. Ptasie królestwo objęto ochroną. Między wyspy nie wolno wpływać motorówką, nie wolno też wchodzić. Mimo tych ograniczeń wyspy na jeziorze Kisajno dają możliwość przeżycia jednej z najpiękniejszych przygód na Mazurach. Znalezienie przejścia na ich zachodnią stronę wcale nie jest proste. Ledwie widoczny z daleka przesmyk pomiędzy Dużym a Małym Ostrowiem prowadzi na niezmiernie urokliwy akwen po zachodniej stronie wysp. Od bogactwa ptaków nazwano go „Łabędzim Szlakiem”. Im mniejsza łódka, tym łatwiej jest penetrować tajemnicze zakątki pomiędzy lesistymi wyspami. Warto wypłynąć wczesnym rankiem, aby uczestniczyć w spektaklu budzącej się przyrody. Przy odrobinie szczęścia można zobaczyć nie tylko niezliczone ptaki, ale nawet łosia, który wśród mgieł przemierza wodny przesmyk.

Śluza Karwik została zbudowana podczas tworzenia Kanału Jeglińskiego w latach 1845 – 1949. Zbudowana jest z dwóch solidnych części. Zachodnia część jest śluzą uruchamianą napędem elektrycznym, wschodnia stanowi niewielki jaz do regulacji wód jezior mazurskich.

Śluza Karwik wraz z Kanałem Jeglińskim łączy Pisz z największym jeziorem w Polsce czyli Śniardwy i Szlakiem Wielkich Jezior Mazurskich. Stanowi istotny i niezbędny regulator wód mazurskich, ponieważ Kanałem Jeglińskim i rzeką Pisą płynie większość wód całych Mazur.

różnica poziomu to 1 m
długość to prawie 45 m
szerokość wrót to około 7,5 m
głębokoć przy średniej wodzie wynosi 1,5 – 2 m

Wybierając się na spływ kajakowy mamy problem co zabrać ze sobą a co zostawić w domu. Zawsze trzeba kierować się zdrowym rozsądkiem. Z roku na rok na naszych rzekach powstaje coraz więcej stanic. Jednak każdy kajak ma ograniczone możliwości ładunkowe! Zawsze trzeba wziąć pod uwagę porę roku w jakiej się wybieramy na spływ i prognozy pogody a także patrz gdzie są eleganckie domki na Mazurach.

Sprzęt jaki trzeba zabrać ze sobą:

• namiot o niedużych gabarytach typu iglo
• karimata
• śpiwór
• butla gazowa z palnikiem
• menażka i kubek
• zbiornik na wodę
• scyzoryk
• latarka
• zapalniczka
• worki na śmieci
• worki wodoodporne na rzeczy
• łopatka
• apteczka
• pokrowiec wodoodporny na komórkę i dokumenty

Nie wolno zapomnieć również o:

• aspiryna itp.
• coś na komary i inne insekty na długie wieczory
• woda utleniona, plastry, bandaże itp.
• środek na poparzenia

Dobre rady przydatne każdemu miłośnikowi spływu :

• Dostosuj trasę spływu do najsłabszej osoby
• Zabezpiecz dokumenty, pieniądze i telefon komórkowy przed zalaniem
• Zabezpiecz i ułóż rzeczy w kajaku
• Wsiadaj do kajaka dziobem ustawionym w górę rzeki
• Do brzegu dobijaj zawsze pod prąd
• Staraj się nie puszczać wiosła z rąk
• Obserwuj stan rzeki – wiry, zwałki, kamienie
• Nie przeszkadzaj wędkarzom i innym uczestnikom ruchu turystycznego na danym akwenie, spowoduje to że spływ będzie przebiegał w miłej i bezstresowej atmosferze
• Siedź spokojnie w kajaku i nie wykonuj nerwowych ruchów
• Pozostawiaj miejsce biwakowania w co najmniej takim stanie jak zastałeś
• Dbaj o ochronę środowiska

Śluza Guzianka znajduje pomiędzy jeziorem Bełdany i jeziorem Guzianka Mała. Została oddana do użytku  sto lat temu i działa po dzień dzisiejszy. Długość komory to 44m, szerokość wrót to około 7,5m a różnica poziomu wody to 2m. Wrota śluzy otwierane są napędem elektrycznym.
Śluza Guzianka jest istotnym węzłem komunikacyjnym na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich. Stanowi połączenie miasta Ruciane-Nida oraz jeziora Nidzkiego z pozostałą częścią szlaku żeglownego. W sezonie przeprawia się w tym miejscu kilkaset jachtów dziennie, w tym motorówek, kajaków i innych obiektów pływających. Korzystają z niej także statki białej floty.

Proces śluzowania: wrota górne zostają otwarte i jachty  powoli wpływają do komory śluzy. Jednorazowo w komorze znajduje się 20 jachtów. Po zamknięciu wrót zostaje wyrównany poziom wody w komorze z poziomem jeziora znajdującego się niżej. Wówczas zostają otwarte wrota dolne. Gdy wszystkie jachty wypłyną z komory wszystko powtarza się odwrotnie.

Rezerwat przyrody Gązwa to piękny i oryginalny torfowiskowy rezerwat przyrody w powiecie Mrągowo (województwo warmińsko-mazurskie). Położony jest na zachód od Mrągowa między malowniczymi wsiami Bagienice Małe i Gązwą.

Rok założenia tego rezerwatu to pamiętny 1958 a powierzchnia to 204,76 ha

Krótko mówiąc jest to kompleks torfowisk śródleśnych przejściowych i bardzo wysokich charakterystycznych dla Pojezierza Mazurskiego (Sphagnetum magellanici – mszar sosnowy, Vaccinio uliginosi – bór bagienny, Peucedano pinetum – subkontynentalny bór świeży).

Rezerwat ten jest klasycznym przykładem torfowiska wysokiego typu kontynentalnego. Na torfowisku rośnie karłowata niewysoka sosna w wieku 60-100 lat (6-7 m wysokości). Na terenie rezerwatu występują rzadkie gatunki watrobowców, mchów i roślin naczyniowych, m. in.: bagno zwyczajne, bażyna czarna, żurawina błotna, borówka bagienna, wełnianka pochwowata, rosiczka okrągłolistna i rosiczka długolistna.

Dargin to piękne i wielkie jezioro w Polsce na Pojezierzu Mazurskim a dokładnie w Krainie Wielkich Jezior Mazurskich.

Jest to jeden z największych akwenów wodnych leżących na północy od Giżycka. Jego długość wynosi 10 km. Jego głębokość to 37,6 m, a średnio – 10,6 m. Długość linii brzegowej wynosi 37,6 km. Dargin to elementem kompleksu znanego pod wspólną nazwą Mamry. Jezioro łączy się od południa z jeziorem Kisajno, od zachodu z jeziorem Łabap i dalej z Dobskim, a od północny z jeziorem Kirsajty tzw. przejście pod Mostem Sztynorckim. Na północnym brzegu znajduje się też wejście do kanału Sztynorckiego łączącego Dargin z Sztynorckim, nad którym znajduje się Sztynort. Nad jeziorem znajdują się miejscowości Pieczarki, Nowy Harsz, Skłodowo i Poganty. Jezioro Dargin jest średnio podatne na wpływy zewnętrzne i konieczna jest racjonalna gospodarka w zlewni jeziora aby nie dopuścić do dalszego pogorszenia jakości wody.

Dno jeziora jest urozmaicone z licznymi górkami i zagłębieniami oraz rozległymi wypłyceniami śródjeziornymi. Linia brzegowa w 80% porośnięta jest trzciną i oczeretem (4,5% dna), a roślinność zanurzona zajmuje ok. 25% powierzchni jeziora. Brzegi są płaskie. Jezioro posiada sześć dopływów.

Jezioro to szlak żeglugowy między Giżyckiem i Węgorzewem. Przepływa się też przez nie w drodze do Sztynortu lub na Dobskie. Ze względu na otwartą przestrzeń jezioro jest nawiedzane przez wiatry. Na wprost cypla znajdującego się pomiędzy przejściem na Kisajno i wejście do Kanału Sztynorckiego znajduje się duża grupa głazów ukrytych tuż pod powierzchnią. Głazy te znane są pod nazwą Głazów Sztynorckich. Są wyraźnie oznakowane przy pomocy 4 znaków kardynalnych, jednak w czasie złej pogody fale je maskują.

Jezioro jest szerokie. Na południu granica z jeziorem Kisajno znajduje się w najwęższym miejscu szerokiego przejścia. Granica z jeziorem Łabap jest też umowna i znajduje się na wysokości wysepki Ilma. Północny brzeg to ukryte w trzcinie wejście do Kanału Sztynorckiego, znajdujące się nieco na wschód przejście na jezioro Kirsajty. Naprzeciw cypla znajdującego się pomiędzy tymi dwoma miejscami znajdują się niebezpieczne dla żeglugi Głazy Sztynorckie.