Klasztor położony jest we wsi niedaleko miejscowości Ruciene-Nida. Wojnowo to wieś którą zamieszkują: katolicy, ewangelicy, prawosławni i staroobrzędowcy.
Staroobrzędowcy to nie zreformowany odłam Cerkwi prawosławnej. Jego duchowieństwo z protopopem Awakumem na czele nie przyjęło zmian wprowadzonych w 1653. Polegały one na ujednoliceniu obrzędowości.
Awakuma zesłano na Syberię, gdzie został spalony żywcem. Po prześladowaniach, które doprowadziły do zagłady nie zreformowanego duchowieństwa, staroobrzędowcy podzielili się na popowców i bezpopowców.
W 1905 liczba staroobrzędowców w Rosji była oceniana na ok. 20 mln. Obecnie jest ich ok. 3 mln.
Dzieje mazurskich staroobrzędowców są związane z klasztorem w Wojnowie. Pierwsze wzmianki dotyczące klasztoru pochodzą z 1836. Wtedy Ławrientij Rastropin założył nad brzegiem jeziora Duś pustelnie. W 1847 roku została ona przekształcona w klasztor. Pierwszym przeorem był Michaił Chawronin. Później klasztor w Wojnowie stał się filią ośrodka staroobrzędowców w Moskwie. Klasztor najszybciejj rozwijał się w latach 1852-1867 za czasów przeora Pawła Pruskiego. W 1885 roku przybyła do Wojnowa zakonnica Eupraksja, która poźniej kupiła klasztor. Wtedy to przybyły do klasztoru w Wojnowie siostry zakonne z Rosji.
W 1968 roku właścicielem klasztoru stał się Leon Ludwikowski, który zobowiązał się do opieki nad dwiwma mieszkającymi w klasztorze zakonnicami.
Wygląd klasztor zawdzięcza obecnym właścicielom. W części modlitewnej klasztoru znajdują się ikony, 3.5 metrowy posrebrzany żyrandol z 1910 roku i księgi liturgiczne. Pozostałe budynki które dawniej należały do klasztoru przekształcone zostały na gospodarstwo agroturystyczne.
Starowiercy ze wsi Wojnowo chowani są na przyklasztornym cmentarzu, który znajduje się obok.