W części Gminy Grunwald są Pola Grunwaldzkie z Muzeum Bitwy Grunwaldzkiej i Pomnikiem Zwycięstwa. 15 lipca 1410r. w pobliżu Grunwaldu miała miejsce jedna z większych bitew między Krzyżakami (ok. 21 tys.) pod dowództwem Ulricha von Jungingena a siłami polskimi, zakończona zwycięstwem Polaków. Zginął w niej, wielki mistrz zakonu. Bitwa zapoczątkowała zmierzch zakonu.
Organizowana jest inscenizacja Bitwy Pod Grunwaldem. Każdego roku Pola Grunwaldzkie odwiedzają tysiące miłośników rycerstwa.
Z odległości kilometrów widoczny jest pomnik i maszty na najwyższym wzniesieniu terenu, zwanym Wzgórzem Zwycięstwa. Z pomnika, poglądają twarze rycerzy osłonięte częściowo hełmami. Stojące obok maszty z proporcami ze znakami wojskowymi Polski i Litwy symbolizują chorągwie, które zatknięto po zwycięstwie na obszarze wroga. Zespół zbudowany został w 1960r. dla upamiętnienia rocznicy bitwy. W pobliżu pomnika znajduje się Muzeum, ze zbiorami militarnymi.
Częścią zespołu jest również amfiteatr na Wzgórzu. Jego arenę zajmuje makieta, która obrazuje rozstawienie wojsk przed bitwą. Oznakowano na niej przypuszczalne miejsca obozów oraz miejscowości: Grunwald, Łodwigowo i Stębark.
Pod amfiteatrem mieści się muzeum.
Idąc aleją od parkingu do Wzgórza Zwycięstwa, mijamy foremną bryłę obelisk zbudowanego z głazów cokołu pomnika grunwaldzkiego wzniesionego w 1910 roku. Został on zniszczony przez okupanta hitlerowskiego. Uratowane głazy przekazano na Pola Grunwaldu, by jako „świadectwo” symbolicznie realizowało zamysł fundatora, Ignacego Paderewskiego, postawienia monumentu na pobojowisku.
W roku 1414 kaplicę strawił pożar. Wnet ją odbudowano i wyposażono w przedmioty liturgiczne, na co dowodem jest spis sporządzony przez Jana Keselinga.
Inwentarz z 1442 jest pierwszym źródłem mówiącym o istnieniu probostwa. W tym czasie kaplica jest bogato wyposażona m.in. psałterz, przedmioty ze srebra, krzyż z kryształu lub ze szlachetnych kamieni oraz jedwabny welon. Wymieniane są także chorągwie – lecz są to chorągwie kościelne, a nie sztandary wojenne zdobyte przez Zakon. Przekazy źródłowe dają świadectwo istnienia probostwa aż po czasy reformacji. W kronice Szymona Grunaua czytamy, iż Zakon wznosząc kaplicę uposażył ją folwarkiem. Kaplica spełniała funkcje religijne jeszcze w I poł. XVI wieku.
W 1518r. została odrestaurowana. Nowo odkryte źródła pozwalają stwierdzić, iż kaplica wraz z przynależną do niej ziemią została przejęta przez księcia Albrechta Hohenzollerna i podarowana Ebertowi von Massbach.
W połowie XVII wieku kaplica została zniszczona przez Tatarów. Wykonując zarządzenie z 27 sierpnia 1720r. ruinę rozebrano. Mimo tego przybywały na to miejsce pielgrzymki ludności z okolicznych domen. W końcu 1797r. właściciel ziemski Albrecht von Brandt podjął starania o wznowienie przywileju na odbywanie jarmarków w Stębarku. Prosił także o zgodę na odbudowanie kaplicy. Prośbę jego władze pruskie jednakże oddaliły.